“5 นาที 10 นาที มีค่าหมดครับ สำหรับผม” 
       
       คำพูดสั้นๆ แต่บาดลึกเข้าไปในหัวใจ เห็นภาพแจ่มแจ้ง สำหรับชีวิตของ “ณัฐ” ณัฐพงศ์ บุญช่วย นักศึกษาชั้นปีที่ 5 สาขาวิชาสถาปัตยกรรมภายใน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี (มทร.ธัญบุรี)
       
       เด็กหนุ่มราชบุรี ที่บุพการีหอบหิ้วจาก “อุบลราชธานี” ถิ่นอีสานใต้มาทำมาหากินอยู่เมืองโอ่ง “ราชบุรี” โตมาในครอบครัวเกษตรกร ด้วยความที่พ่อแม่ต้องส่งลูกเรียนพร้อมกัน 2 คน ณัฐ จึงต้องทำงานพิเศษเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนเอง ควบคู่ไปกับการกู้ยืมเรียนจากกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษา (กยศ.)
       
       ณัฐ เป็นคนหนักเอาเบาสู้ กลางวันเรียนหนังสือ ว่างจากเรียนไปสอนศิลปะให้แก่เด็กเล็กๆ จนถึงเด็กที่เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ที่สถาบัน ART&SCIENCE แต่ละวันสอนเวลาตามแต่สะดวก เช่น ศุกร์ สอน 12.00-20.00 น. เสาร์ 09.00-17.00 น. ส่วนอาทิตย์ 10.00-20.00 น. ได้ค่าตอบแทนแบบเหมาจ่ายวันละ 500 บาท กลางคืนที่ไม่มีสอนศิลปะจะเล่น ดนตรีกับวง “ถลอกสัก” เพื่อไม่ให้เหนื่อยจนเกินไปและไม่ให้กระทบกับการเรียน เช่น วันจันทร์ เล่น 22.00-01.00 น. อังคาร 22.00-00.30 น. ศุกร์ 22.00-00.30 น. วันเสาร์ 22.00-01.00 น. รวมทั้งแสดงตามงานอีเวนท์ต่างๆ เช่น งานแต่ง งานบายเนียร์ ได้ค่าเหนื่อยคืนละ 500 บาท
       
       “ยอมรับว่าทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยยากจริงๆ นักดนตรีส่วนใหญ่จะเล่นตอนกลางคืน เวลาว่างตอนกลางวัน จะทบทวนบทเรียน 5 นาที 10 นาที มีค่าหมดครับ สำหรับผม ถ้าไม่ทำอย่างนี้ก็ไม่มีเงินเรียนหนังสือ รวมทั้งค่าใช้จ่ายอื่นๆ เพราะเรียนสถาปัตยกรรมมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงโดยเฉพาะงานโปรเจกท์ต่างๆ แม้ว่าจะมีเงินกยศ.ให้กู้แต่ก็ไม่เพียงพอ” ณัฐ เล่า
       
       ณัฐ เล่าว่า ต้องกำหนดเวลานอน ตื่นไม่เกิน 08.00 น. โดยเฉพาะวันไหนที่มีสอนศิลปะต้องแบ่งเวลาให้ดีๆ ไม่งั้นจะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ว่า ในความเหนื่อยทำงานและเรียนไปด้วย สิ่งที่ได้รับมันคุ้มค่ากับชีวิต คือ เรื่องการบริหารจัดการเวลา และชีวิตของตนเอง อีกอย่างที่ได้รับ คือ การพบปะ และเรียนรู้ผู้คนเพราะการเล่นดนตรีจะมีผู้ฟังหลากหลายอาชีพมาก การที่ได้เข้าไปทำความรู้จักหรือแลกเปลี่ยนทัศนคติกัน จะทำให้ได้มุมมองใหม่กลับมาพัฒนาตนเอง ดังนั้นต้องมีคาถาประจำใจ “ควบคุม ไม่ลุ่มหลง” ไปกับแสงสีต่างๆ ที่พบเจอในแต่ละวัน

       ทั้งๆ ที่เด็กหนุ่ม ตามเพื่อนสมัย ม.1 ไปเข้าชมรมดนตรี และเลือกเล่นกีตาร์โดยไม่ได้ใส่ใจอะไร กระทั่งช่วง ม.2 เห็นรุ่นพี่แสดงบนเวทีรู้สึกประทับใจในความเก่งและเท่ อยากเล่นกีตาร์ตั้งแต่นั้นมา กระทั่งช่วง ม.3 จำเป็นต้องเล่นดนตรีชนิดนี้แทนรุ่นพี่ จึงฝึกเล่นจริงจัง โดยมีน้าให้การสนับสนุนจนมีกีตาร์เป็นของตัวเอง และประกวดตามเวทีต่างๆ ส่วนใหญ่ได้ที่ 2 และฝึกเล่นเป็นประจำมาตลอด กระทั่งกลายมาเป็นเครื่องมือหาเงินส่งตัวเองเรียนได้ในทุกวันนี้

       หลังเรียนจบ “ณัฐ” บอกว่า อยากทำงานเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมภายใน และหาโอกาสเรียนต่อในสายอาชีพให้สูงขึ้น เพื่อจะได้มีความรู้มารังสรรค์งานในสายที่ร่ำเรียนมาต่อไป ควบคู่ไปกับการเล่น “กีตาร์” เครื่องดนตรีที่เขาชอบและทำให้เขามีวันนี้ได้อย่างแน่นอน เพราะชอบดนตรีอยู่แล้ว ที่สำคัญเวลาไปเล่นดนตรีตามสถานที่ต่างๆ ถือว่าได้กำไร 2 เด้งทั้งได้เที่ยวและได้เงินกลับไปอีกต่างหาก

Credit   Manager.co.th