ความหวังของหมู่บ้าน
       หลังจากได้รับตำแหน่งเพียงไม่กี่วัน มุกก็หอบมงกุฎกลับไปอวดพี่น้องชาวระนองในทันที “นี่เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันเองค่ะ มาถึงก็เริ่มเดินสายขอบคุณพี่ๆ สื่อมวลชนเลย” เธอพูดไปยิ้มไป นั่นหมายความว่าหลายๆ คำถามที่อยู่ในลิสต์วันนี้ อาจไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกถาม แต่คงพูดซ้ำๆ ประโยคเดิมๆ หลายต่อหลายครั้งแล้ว ในตอนแรกนั้นผู้สัมภาษณ์ก็แอบหวั่นๆ ว่าจะทำให้คนถูกถามรู้สึกเบื่อหรือเปล่า แต่พอเจ้าตัวมอบยิ้มใสๆ แล้วตอบให้เบาใจว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ถึงจะพูดหลายรอบ แต่พูดไม่เหมือนกันสักรอบนะ” การพูดคุยในครั้งนี้จึงง่ายและสบายยิ่งขึ้น 
        
       
       “ตอนกลับถึงที่ระนองก็ไม่ถึงขนาดมีขบวนมาต้อนรับอะไรนะ ไม่ใช่นักกีฬาแข่งชนะซีเกมส์ (ยิ้ม) จัดแบบเรียบๆ ง่ายๆ กันมากกว่าค่ะ พอไปถึงก็เห็นป้ายแสดงความยินดีติดไว้ว่า “ขอแสดงความยินดีกับน้องมุกดาที่ได้รับตำแหน่งมิสทีน” เป็นป้ายใหญ่ๆ อยู่หน้าปากซอยแล้วก็มีรูปเราด้วย เห็นครั้งแรกตกใจเลย มีติดไว้อีกหลายที่ ที่อบต.ก็มี เขินเหมือนกันค่ะ กลัวด้วย กลัวมีคนเอาปากกาไปเขียนหน้าเรา ถ้ามีคงอายกว่านี้อีก” คำตอบใสๆ ของเธอเล่นเอาคนฟังอดขำไปด้วยไม่ได้

        
       
       ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชีวิตหลังสวมมงกุฎเปลี่ยนไปขนาดไหน เธอต้องเดินสายไปงานเลี้ยงต้อนรับตามที่ต่างๆ พบปะผู้ใหญ่ เข้าร่วมทุกกิจกรรมที่ถูกเชิญไป พอไปโรงเรียนแทนที่จะได้อยู่กับสภาพแวดล้อมที่คุ้นชิน แต่กลับต้องปรับตัวครั้งใหญ่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
        
       
       “ไปถึงเจอเพื่อนในกลุ่มอีก 3 คน เขาเห็นเราตอนแรกก็มองๆ แต่ยังไม่ยอมเดินเข้ามาหานะ (ยิ้ม) เดินเข้ามาได้นิดหนึ่งแล้วก็เดินห่างออกไปอีก 2-3 ก้าว บอกว่าไม่เดินด้วยแล้ว เดินกับเราแล้วคนอื่นมองเยอะ รู้สึกเหมือนโดนกดดันก็เลยเดินห่างๆ แทน ตอนนี้เพื่อนก็ยังบ่นอยู่เลยค่ะว่าไม่อยากเดินด้วย ไม่อยากถูกจับจ้อง แล้วก็แซวว่าแกไม่ใช่มุกคนเดิมแล้ว (หัวเราะเนือยๆ)” 
        
       แล้วมุกคนเดิมเป็นอย่างไร? เธอกวาดตาใช้ความคิดอยู่สักพักก่อนค่อยๆ เรียงร้อยประโยคออกมาทีละคำสองคำ “คนอื่นจะรู้จักในฐานะรุ่นพี่ที่ทำกิจกรรมค่ะ เป็นเชียร์ลีดเดอร์ กีฬาสี แล้วก็มีแข่งเต้น นอกนั้นจะเป็นงานค่าย หาเงินช่วยเหลือคนที่เขาเดือดร้อนบ้าง บางคนอาจจะมองว่ามุกเป็นคนหยิ่งๆ เพราะจะเป็นคนไม่ค่อยพูด ชอบอยู่นิ่งๆ มากกว่า แต่ถ้าโมโหขึ้นมาก็จะพูดตรงๆ ไปเลย อย่างเวลาเรียนแล้วเพื่อนคุยเสียงดัง ดังจนบางทีเราโมโหแทนครู ก็จะหันไปบอกเพื่อนเลยว่าเลิกคุยได้แล้ว เกรงใจครูบ้าง เคยโมโหจนมีเรื่องเตะกับเพื่อนผู้ชายด้วยนะ ห้าวไหมล่ะ (หัวเราะร่วน) ห้าวแต่หนูชอบอ่านนิยายรักนะ” สาวน้อยตบท้ายด้วยแววตาขี้เล่น
       

        
       
       โอ่โอ... ปักษ์ใต้บ้านเรา
       ไปภาคใต้ถ้าไม่กินสะตอก็เหมือนไปไม่ถึง คุยกับเด็กใต้ถ้าไม่พูดเรื่องบ้านเกิดก็เหมือนยังไม่ได้รู้จักตัวตนจริงๆ ของกันและกัน เพราะฉะนั้น ประเดิมด้วยคำถามแรกคือแหลงใต้ได้ไหม? คนถูกถามเอาแต่ส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิดก่อนแจกแจงเหตุผล “พี่ชายมุกทุกคนพูดได้หมดเลยนะ แต่มุกกับพี่ปู (พี่สาวอีกคน) พูดไม่ได้ค่ะ เหมือนพี่ๆ ผู้ชายเขาจะพูดกันเอง แต่พอพูดกับเราสองคน เขาไม่ยอมพูดใต้ให้เราได้ซึมซับเลย พูดกลางอย่างเดียว คุณพ่อคุณแม่ก็พูดภาษากลาง เราเลยพูดใต้ไม่ได้ พอไปโรงเรียน เพื่อนๆ ก็พูดภาษากลางกันหมด แต่ถึงมุกพูดไม่ได้ แต่มุกฟังออกหมดนะ” 
        
       
       เอกลักษณ์อีกอย่างที่คนส่วนใหญ่มักจะนึกถึงเมื่อพูดถึงภาคใต้คือศิลปวัฒนธรรมเฉพาะตัวอย่างหนังตะลุงและโนรา ครั้งนี้มุกพยักหน้ารับด้วยแววตาเป็นประกาย “เคยดูค่ะ ชอบตัวไอ้เท่ง จากบทพูดและเสียงพากย์ก็ตลกดี แต่ที่ระนองไม่ค่อยมีให้ดูเท่าไหร่ จะมีให้ดูก็ตอนมีงานประจำปี เปิดท้ายขายของ ประกวดธิดาต่างๆ ช่วงนี้ก็มีค่ะ ที่จำได้เลยทุกครั้งที่มีงานคือรถเข็นคันหนึ่ง เป็นรถเข็นที่ขายหุ่นเชิดพวกนี้แหละค่ะ มีอยู่คันเดียวด้วย มีงานกี่ครั้งก็เห็นแต่รถเข็นของลุงคนนี้ สงสัยจะไม่ค่อยมีคนสานต่อเรื่องนี้แล้วมั้งคะ ก็เลยมีแต่คนกลุ่มเดิมๆ หน้าเดิมๆ” เธอตั้งคำถามแล้วจัดการหาคำตอบให้แก่ปัญหาเองเสร็จสรรพ
        
       
       “พูดกันตรงๆ เวลาดูหนังตะลุงหรือศิลปะไทยๆ แบบนี้ บางทีดูแล้วเราก็ไม่รู้ว่าเขาต้องการสื่ออะไร มันอาจจะเข้าใจยากเกินไปหน่อยมั้งคะ ต้องมีพื้นความรู้มาก่อนหรือตั้งใจดูมากจริงๆ ถึงจะเข้าใจ ก็เลยทำให้ดูไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ ยิ่งเด็กสมัยนี้ส่วนใหญ่ก็มองว่ามันเก่ามันเชยไปแล้ว เลยยิ่งไม่ค่อยมีคนสนใจ เริ่มค่อยๆ หายไปเรื่อยๆ ถ้าวันหนึ่งมันหายไปจริงๆ มุกคงเสียดายมากเหมือนกัน” 

        
       
       “ทะเล” คือจุดขายสำคัญของชาวใต้ ลองให้ลูกน้ำเค็มแนะนำทะเลที่บ้านเกิดดูบ้าง มุกจึงขอแนะนำสถานที่ที่ครอบครัวชอบไปเที่ยวกัน “ลองไปบางเบนก็ได้ค่ะ คนระนองทุกคนรู้จักหมดแหละ เวลามุกไปกับพี่กับพ่อแม่ ก็จะชอบไปเขียนทราย ถ่ายรูปเล่น แล้วก็เล่นน้ำกัน แต่ถ้าพูดถึงเรื่องความสวย น้ำทะเลที่นี่อาจจะค่อยใสเท่าไหร่ค่ะ ถ้าอยากเห็นทะเลสวยมากๆ จริงๆ ต้องไปเกาะพยาม น้ำใสมาก เป็นที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อของระนองเลย” เจ้าถิ่นคอนเฟิร์ม
        
       
       แต่ถึงแม้สถานที่จะสวยงามน่าชวนเชิญให้ไปแค่ไหน ในเมื่อคนส่วนใหญ่ยังนึกถึงเรื่อง “ระเบิด” ทุกครั้งที่พูดถึงภาคใต้ ก็ชวนให้หดหู่ใจไม่น้อย ถึงแม้ว่าระนองจะไม่ได้อยู่ในขอบข่าย 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ไม่ได้รับผลกระทบโดยตรง แต่ก็กระทบในความรู้สึกจนอยากจะพูดในฐานะลูกสะตอคนหนึ่ง
        
       
       “ไม่รู้ว่าจะต้องแก้ปัญหานี้จากตรงไหนเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากขอร้องให้ทุกฝ่ายเห็นใจกัน อย่าทำร้ายกันด้วยวิธีนี้เลยค่ะ วางระเบิดตามที่สาธารณะ โดยเฉพาะที่โรงเรียน มันน่าอนาถมาก เด็กที่เขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยก็ต้องมาเดือดร้อน ต้องหวาดผวา ต้องหยุดเรียน ไม่มีคุณครูกล้ามาสมัครสอนเพราะกลัวโดนระเบิด ทำให้เด็กๆ ขาดโอกาสไปหลายๆ อย่าง” 
        
       
       “มีอยู่ครั้งหนึ่ง อันนี้เจอกับตัวเองเลย ไม่รู้ใครเอากล่องใบหนึ่งมาวางไว้ในโรงเรียน มีคนบอกว่าได้ยินเสียงนาฬิกาอยู่ข้างในด้วย ตอนนั้นไม่มีใครกล้าเปิดดูเลยค่ะว่าเป็นอะไร กลัวว่าจะเป็นระเบิด ต้องเรียกเจ้าหน้าที่มาจัดการ ประกาศให้นักเรียนทุกคนกลับบ้าน ต้องหยุดเรียนไปเลย แต่สุดท้ายในกล่องก็ไม่มีอะไร จะว่าตลกไหมมันก็ตลกนะ แต่มองอีกอย่างมันก็ทำให้เราเข้าใจคนที่ต้องเจอกับอะไรอย่างนี้ทุกวันเลย รู้เลยว่าเขาต้องลำบากกันขนาดไหน ต้องเสี่ยงกับระเบิดอยู่ทุกวัน น่าเห็นใจมากค่ะ มุกเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้ยังไงเหมือนกัน ก็อยากจะให้กำลังใจ ขอให้ทุกคนเข้มแข็งแล้วก็สามัคคีกัน หวังว่าสถานการณ์ที่เป็นอยู่มันจะดีขึ้น” 
        
       ไม่แน่ว่าถ้าตำแหน่งที่ถืออยู่ในมือตอนนี้ยิ่งใหญ่กว่ามิสทีนไทยแลนด์ เธออาจช่วยแก้ไขได้มากกว่าที่เป็นอยู่